Plaatsing van parketvloeren

Plaatsing van parketvloeren

1. Algemeen

Laat u voldoende informeren door uw chapist over de ideale omstandigheden waarin een chape kan uitdrogen. Normaal gezien is een gewonen chape droog na 2 à 3maanden. De ruimtes voldoende verwarmen en goed ventileren is een meerwaarde tijdens het drogingsproces.

Voor het plaatsen van parket op een dekvloer aanvaardt men momenteel een maximum vochtgehalte van (gemeten met de calcium-carbidefles en uitgedrukt in massapercent):
• 2,5% voor een cementgebonden dekvloer. (2% bij vloerverwarming)
• 0,6% voor een anhydrietgebonden dekvloer.

Men zal er vooral op letten dat de dekvloer over zijn volledig oppervlak vrij is tijdens het drogen. Men heeft dikwijls de neiging om er materialen te stapelen, waardoor op die plaatsen de uitdroging minder snel gebeurt dan op de vrije plaatsen. Dit leidt dan ook tot langere wachttijden voor het aanbrengen van de parketvloer.

Ook het verwarmen en goed ventileren van de ruimtes zal een grote rol spelen bij het vlot uitdrogen van de chape.

2. Vochtmetingen

De controle van het vochtgehalte van de dekvloer moet bij voorkeur uitgevoerd worden door de plaatser van het parket. Het vochtgehalte van de dekvloer kan met verschillende methoden gekontroleerd worden. Men gebruikt met name een elektrische vochtmeter of de calciumcarbidefles. De diverse methoden geven soms afwijkende resultaten, het is dan ook belangrijk ervaring op te bouwen in de controle en de interpretatie van de resultaten.

2. a. Hydrotest (DNS toestellen G-812 & G-815) NIEUW

Deze methode vereist slechts de keuze van de juiste ondergrondsamenstelling op het toestel en vervolgens een aanraking van metalen voelsprieten op de ondergrond. Onmiddellijk wordt de waarde (restvocht percentage) weergegeven via de display. Meten met dit toestel laat toe om in geen tijd de volledig chape na te meten met uiterst betrouwbare resultaten. De hydrotest kan worden uitgevoerd op verschillende types ondergrond zoals cementchape, anhydriet, kalk, beton,....

2. b. Carbidefles

Hoewel de bepaling van het vochtgehalte met de carbidefles niet de meest gebruikelijke is, is het toch de enige techniek die op de bouwplaats juiste resultaten levert, op voorwaarde dat de metingen correct uitgevoerd worden in representatieve zones van de dekvloer.

Het volstaat niet zich tot een meting aan het oppervlak van de dekvloer te beperken. Om een duidelijk beeld te krijgen van het vochtgehalte van de vloer moet men verschillende voorzorgen nemen:

de metingen zo diep mogelijk in de dekvloer uitvoeren, omdat de bovenste zone vaak droger is dan de rest. Beperkt men zich tot een meting in de bovenste zone, dan zou men verkeerd kunnen besluiten dat de dekvloer voldoende droog is over zijn volledige dikte en dat de vloerbedekking geplaatst mag worden. Het vocht in de onderste zone zal echter, na verloop van tijd, naar boven stijgen en daar:
• ofwel opgenomen worden door de vloerbedekking (het hout van het parket), met zwellen en eventueel lostrekken als gevolg.
• ofwel opgenomen worden door de gebruikte lijm (risico van verzeping en loskomen). verschillende metingen uitvoeren, vooral in geval van grote dekvloeroppervlakken, om het gemiddelde vochtgehalte van de dekvloer te bepalen. Gewoonlijk doet men minstens drie metingen op representatieve plaatsen van de kamer. minstens één meting uitvoeren naast een buitenmuur. Dit maakt het mogelijk om eventueel vast te stellen (in geval van opstijgend vocht of bij regen) of de waterkerende lagen aan de voet van de buitenmuren hun rol vervullen. is dit niet het geval, dan kan er in de zone van de dekvloer die in kontakt komt met de buitenmuur, een vochtopname gebeuren (ten gevolge van opstijgend grondvocht, van slecht afgevoerd spouwwater,...), wat tot problemen kan leiden voor de vloerbedekking (en eventueel voor de dekvloer). minstens één meting in een hoek van de kamer uitvoeren, daar de droging van de dekvloer op die plaats trager verloopt, te wijten aan een minder gunstige natuurlijke ventilatie.